Flugumferðarstjórar: Hnignunarmerki samtímans

Á 10 ára utanlandsferðasögu minni hef ég aldrei áður ferðast með flugvél til og frá landi. Nú í síðustu viku bauð sonur minn Ólafur Jóhannesson mér í útskriftaveislu sína við Háskólann í Lundi þar sem hann nemur sérhæfðar meltingarvegs- og endaþarmslækningar. Það yljar mér um hjartarætur þegar ég sé blikið í augunum á honum sem lýsir ástríðu hans á efninu og tel ég það deginum ljósara að hann sé á réttri hillu í lífinu.

En ég er ekki hér til að þvaðra um störf sonar míns heldur er ég hér til að gera flugumferðarstjórum lífið leitt. Eins og ég sagði áður hef ég aldrei áður nýtt mér hinn óþolandi farkost flugvélina á ferðum mínum utan, ég hef alltaf tekið "norrænu" til Danmerkur og farið þangað sem leið liggur á fingrinum. +

Þegar ég mætti á Malmö Flughavn í morgun sá ég að vél minni til Reykjavíkur var frestað. Áður en ég vissi af hafði ég ráðist á drykkjarsjálfsala og fengið tilheyrandi sekt upp á 300 sænskar.

Ég reiddist mjög er mér varð spurn af verkfallinu enda hef átt til saka að sækjast við flugumferðarstjóra um nokkurra ára skeið. Það var nefninlega árið 1988 á árum mínum sem skrifstofublók hjá Landlækna embættinu að ég var búsettur ásamt þremur börnum mínum í kjallaraíbúð móður minnar á Grettistgötunni. Mér við hlið bjó hinn ágætasti maður, vel menntaður og myndarlegur og hef ég ekkert út á hann eða írennilega konu hans að setja utan stækrar nályktar úr íbúð þeirra. Það sem fór þó í mig var hve aðgangsharður sonur hans var gagnvart dóttur minni,heitinni, Guðrúnu Ósk.

Hún Guðrún mín var veikburða á þessum tíma sökum fíknar sinnar og notfærði hinn svokallaði "vinur" hennar og nágrannasonur sér aðstöðuna sem hann var í. Hann gerði út dóttur mína eins og fiskveiðibát og "stjórnaði umferðinni" í hana af mikilli "snilld". Það ætti því ekki að koma mönnum á óvart að nágrannasonar fíflið sé nú í dag flugumferðarstjóri!

Flugumferðarstjórar eru sukksamir svallarar og eru eitt helsta hnignunarmerki samtímans og mannkynsins í heild.

Áhrif á þúsundir flugfarþega

Um forvarnastarfsemi unglinga og af árum mínum á Héraði.

Margt þykir mér ábótavant í íslensku samfélagi þessa dagana, eins og svo mörgum öðrum, en eitt málefni hefur verið eins og eldur í brjósti mínu um þó nokkurn tíma. Það er nefninlega forvarnastarf og sá stanslausi áróður sem börn okkar þurfa að þola.

Á tímum mínum sem eðlisfræðikennari á Héraði átti ég ágætan félaga og kollega en upp úr selskap okkar hefur slitnað vegna skiptra skoðana á málefni sem snerti okkur báða mjög djúpt. Maður þessi verður hér ónafngreindur og hef ég ekki hugmynd um nú hvort hann sé lífs eða liðinn, en hann var einmitt forvarnarfulltrúi hinnar ágætu stofnanar Menntaskólans á Egilsstöðum á því ári sem ég starfaði þar. Þótti mér framtak hans hjá skólanum með eindæmum ágætt þar sem reykingarmönnum stofnunninar hafði fækkað um 15.78% á fyrsta ári hans sem forvarnafulltrúi.

En oft fylgir böggull skammrifi.

Dóttir mín heitin, Guðrún Ósk, sótti skólann á tímum mínum sem kennari þar og var hún þá 19 ára gömul. Guðrún hafði dregist í heim fíknar og nautna og var djúpt sokkinn í reykingar, áfengis- og kannabisneyslu. Lífsgæði hennar bættust þó talsvert á komandi vikum. Fulltrúinn sótti nokkra fundi með henni, vitandi af þolraunum hennar, og fannst mér líðan litlu stúlkunnar minnar batna... fyrst um sinn.

Er hún hafði sótt um annan tug funda með forvarnafulltrúanum leitaði hún þó til mín, áhyggjufyllri og daprari en ég hafði nokkurntíman séð hana. Aðspurð um hvað amaði að vildi hún í fyrstu engu ansa mér en þegar á leið fékk ég loks upp úr henni hvað hrjáði hana.

Hún sagði mér frá óforskammanlegri hegðun og áreitni forvatnafulltrúans sem á undanförnum vikum hafði unnið sér inn traust hennar og virðingu sem fékk þó að fjúka út um gluggann eftir þennan eina fund. Hún sagði mér af hörmulegri reynslu sinni af áreitni forvarnafulltrúans með tárin í augunum; og hjartað í buxunum.

Það að nokkur maður geti fundið það í sér að misnota aðstöðu sína á jafn hrottafenginn og ógeðfelldan hátt er óforskammanlegt.

Í framhaldi af þessu atviki sagði ég mig úr starfi við menntasetur þetta ágæta og hrökklaðist aftur til Reykjavíkur í fyrrum starf mitt sem umsjónarmaður efnafræðideildar Mjöll frigg hf. Að vísu var ekki allt alslæmt við atburð þennan þar sem ég tók aftur við fyrirliðabandinu hjá bandýliði Árdælinga, Bárunni.

 Forvarnastarfsemi í menntastofnunum landsins er virkilega ábótavant. Svo ég vitni nú í ágætan félaga minn, Tómas Ísleifsson, er hún eins og tvíeggja sverð; jafnframt því að uppfræða fólk um nautnir hins sauruga heims hvetur hún nemendur óbeint til að leiðast út í neyslu. Við munum öll hvernig var að sitja á skólabekk; aldrei vildi maður fara eftir fyrirmælum leiðbeinandans og fór öfgafullar leiðir til að gera honum ekki til geðs.

 

Olíuvinnslustöðvar að Blönduósi

Þykir mér miður í umræðunni um olíuleit á Drekasvæðinu að ekki hafi áður verið rætt um staðsetningu olíuhreinsistöðva í sambandi við framkvæmdirnar.

Norðuvestur horn landsins væri upplögð staðsetning fyrir ofangreindar stóriðnaðarframkvæmdir og hefur Blönduós borið hæst á góma í tengslum við hreinsistöðina. Hún væri mikil lyftistöng fyrir bæjarfélagið og velgjörðarmenn þess sem og íbúa.

Ef okkar vanhæfa ríkisstjórn sér ekki möguleikana eru þeir svo sannarlega að fleygja barninu út með baðvatninu. En nú er björninn loks vaknaður upp frá löngum dvala og loksins kem ég mínum skoðunum á framfæri til almúgans, og mun ég vera sem eitur í æðum ríkisstjórnarinnar. Sjálfur þekki ég persónulega formann stórs olíufyrirtækis á Norðurlöndum en það nafn mun ég ekki gefa upp vegna eigin hagsmuna.

Leiti að olíu undan Norðausturlandi

Ígrundaður þankagangur hugsandi manns.

Tómas Guðmundsson, hárómantískur hræsnari!

Þar sem ég hef loksins komist í samband við ummheiminn í netformi langar mig að opna þessa síðu mína formlega með vel ígrunduðum pistli sem ég hef haft í bígerð um nokkurra ára skeið um Reykjavíkurskáldið víðfræga Tómas Guðmundsson.

Eins og við vitum nú flest var Tómas Guðmundsson ritstjóri Helgafells um árabil, með skelfilegum afleiðingum. Drykkfeldni hans og saurlífnaður varð þessu áður stolta bókaforlagi að falli og má sjá endurspeglun þessa klúðurs í ýmsum ljóðum hans; þó einna heilst í bókinni Léttara hjal þar sem Tómas bregður algerlega útaf eigin vana og talar á opinskáan hátt um skoðanir sínar sem eru vita fjarri þeim er eðlilegar ættu að teljast. Einnig má sjá óvönduð vinnubrögð og ritstíl í þessu verki hans þar sem hann sneiðir gjarnan frá almennri ljóðabyggingu.
Tómas á það gjarnan til að lofsyngja óðæðra kynið í ljóðum sínum og hafa mér þótt tilvísanir hans í þann ágæta stað sem Blönduós er óforskammanlegar og niðrandi fyrir bæjarbúa og velgjörðarmenn bæjarfélagsins!

Að þessum manni hafi verið úthlutuð pennavöld, hvað þá að gefa þennan sora og ósóma út er fráheyrt!

Árin 1915-1916 dvaldi móðir mín heitin að Neðri-Brú á Grímsnesi um nokkurra mánaða skeið tvö sumur. Þar hafði hún verið send í sveit eins og tíðkaðist á þeim tíma og átti hún í nánum samskiptum við umrætt Reykjavíkurskáld; of nánum ef út í það er farið. Skáldið hafði þá síðara sumarið lofað móður minni heitinni gulli og grænum skóm en ekki efnt loforð sitt við hana heldur á sinn einstaka hátt fundið sér nýtt viðhald og gaf, ef svo má að orði komast, skít í móður mína. Tók hann þá að halda við konu nokkra að nafni Dagný sem samnefnt ljóð fjallar um.

Atvik þetta sat í móður minni um ókomin ár hún var í því sem hinn óbreytti borgari myndi kalla ástarsorg.

Tel ég það nú fullljóst eftir vel ígrundaðar rannsóknir mínar á verkum Tómasar að ljóðið "Fyrir átta árum" hafi á einstakan hátt verið níðvísa, kvaðin til móður minnar. Þar líkir hann holdafari hennar við breiðgötuna Laufásveg og kvað hana með eindæmum ófríða.

Að Reykjavíkurbúar lofsyngi þennan mann og hafi reist honum minnisvarða mætti teljast sem áttunda syndin. Ég mun vafalaust hvetja börn mín til að marka minnisvarða þennan með eigin þvagi næstu pabbahelgi.